Duurzaamheid is een kwestie van beschaving - Raedthuys Groep - Duurzame energie - Bio-energie - Windenergie

Duurzaamheid is een kwestie van beschaving

There are no translations available.

In een opiniestuk in de Volkskrant van 30 maart jl. onder de kop “Duurzame energie niet voor eeuwig blijven subsidiëren” nam Maria van der Hoeven als demissionair minister stevig afstand van het eigen duurzaamheidsbeleid. Is hier sprake van frustratie, van een koerswijziging, of is de minister bezig met een ragfijn politiek spel dat voor een eenvoudige burger niet te volgen is? Het is in elk geval een verrassende actie die vraagt om een nadere analyse.

Het opiniestuk van de minister was goed getimed: vlak voor de presentatie van de ambtelijke bezuinigingsvoorstellen maakte ze duidelijk dat ook hier fors zal worden ingegrepen. Politici reageerden verbaasd, de sector verontwaardigd. Maar zonder politieke gevolgen. Want het stuk was niet alleen goed getimed, maar ook nog eens slim verwoord.

Nederland streeft naar 20% energiebesparing, 20% duurzame energie en 30% CO2 reductie in 2020. Helaas weten we nu al dat we dat niet gaan halen. De afgelopen jaren is er veel geld gereserveerd, maar weinig tot stand gebracht. Daar heeft de minister een oplossing voor: we nemen “geen nationale doelen, maar Europese doelen” als uitgangspunt. Handig, want Brussel heeft al geruime tijd geleden de lat voor Nederland veel lager gelegd, namelijk op 14% duurzame energie. Dat geeft wat lucht in het beleid. En dat we ons beleid niet van de grond krijgen is volgens de minister een gevolg van “subsidieoorlogen tussen de lidstaten”, dus niet aan haar te wijten. Immers, “windparken worden daar gebouwd waar de subsidies het hoogst zijn”. Slim bedacht, maar bij nader inzien geen houdbare redenering.

De minister wil duurzame energie niet voor eeuwig subsidiëren. Dat hoeft ook niet. De brandstof voor onze economie is nu vooral fossiel: olie, kolen, aardgas. Deze hebben gemeen dat ze eindig zijn. Op is op. Dat moment komt steeds dichterbij, naarmate de economie in landen als China, India en Brazilië steeds sterker groeit. Een oude economische wet leert dat schaarse goederen steeds duurder worden. Natuurlijke energiebronnen daarentegen (wind, zon) zijn onuitputtelijk en kosten in 2020 nog evenveel als nu: niets! Waarom moeten deze dan toch nog gesubsidieerd worden?

Daar is een simpele verklaring voor: de marktprijs van energie is niet reëel, want juist fossiele brandstoffen worden zwaar ‘gesubsidieerd’. Recent onderzoek van de TU Delft (Van Beers, 2009) gaf aan dat het in Nederland gaat om ruim 7 miljard Euro, tegen 900 miljoen Euro voor duurzame energie! Alleen lopen deze subsidies niet via de energierekening, maar zitten ze verborgen in de rijksbegroting. Dat geldt voor de kosten voor CO2 opslag (Barendrecht). Dat geldt ook voor de kosten van het beveiligen van de olietoevoer vanuit het Midden Oosten (defensie) en voor de lagere energiebelasting voor grootverbruikers. Maar ook voor de maatschappelijke en milieukosten van de oliewinning in landen als Nigeria en Rusland. Dan hebben we het nog niet eens over de mensonterende toestanden bij de kolenwinning in China of Zuid-Afrika……

Zoals de minister zegt: “het duurzaam maken van de energievoorziening is een kwestie van lange adem”, daarom moet “juist nu worden geïnvesteerd in de technieken van morgen”. De technieken van morgen, dat zijn de huidige en de toekomstige innovatieve technieken in duurzaamheid, niet de fossiele technologieën uit de vorige eeuw!
Op de internationale duurzaamheidsladder van Roland Berger (WWF, 2009) staat Nederland op de 17e plaats, na landen als België, Frankrijk, Ierland en Slowakije. Denemarken en Duitsland voeren de Europese ranglijst aan. Daar is de duurzame economie een economische factor van betekenis geworden! Duurzaamheid, gecombineerd met industriebeleid heeft in deze landen meer opgeleverd in banen en bedrijvigheid dan het gekost heeft. Duurzame visie loont ook economisch!

Dan zijn er ook nog politiek-strategische overwegingen die pleiten voor duurzame energie. Niet toevallig zitten de belangrijke energiebronnen van de Westerse wereld veelal in landen met een instabiel, dubieus of op zijn minst ondemocratisch regime: Iran, Irak, Nigeria, Venezuela, Libië, Algerije. Een toenemende schaarste aan fossiele brandstoffen speelt die regimes in de kaart. Energie is oorlog (Irak, Nigeria, Soedan). Alleen al daarom zou Nederland er goed aan doen nu te investeren in een toekomstvaste, duurzame energievoorziening. Zodat we over 30 jaar met een gerust hart Slochteren kunnen sluiten en toch in onze eigen energiebehoefte kunnen voorzien. Regeren is vooruitzien.

Tot slot: duurzaamheid is boven al een kwestie van beschaving. In christelijk-politieke kringen vaak aangeduid met rentmeesterschap. Wij hebben deze aarde te leen van onze kinderen. Wij hebben niet het recht de energie- en grondstoffenvoorraad op te maken, zeker niet als we duurzame alternatieven hebben.

Ton Beune is algemeen directeur van de Raedthuys Groep en vervult een aantal bestuursfuncties in de duurzame energiesector.

Last 3 tweets from raedthuysgroep:

Wilt u meer weten over windenergie?

Lidmaatschappen

ADVISEURS